Het sollicitatiegesprek

“Ik zal eerlijk met je zijn. Je bent niet aangenomen”. In het simpele leven van een 17 jarige zijn dingen als deze die je ziel zouden kunnen crushen. Een deuk in je ego. Een barst in je zelfvertrouwen.”Je liet wel een goede indruk achter. Ik weet dat dit dubbelzinnig zou kunnen klinken, maar wat ik bedoel is dat wij een groot bureau zijn met 140 studenten we kunnen niet iedereen blindelings aannemen.” Dit is echter niet wat ik van de recruiter, zoals zij zich noemen, verwachtte. Ik wilde een eerlijke kans, net zo’n eerlijke kans als de 3 andere dunne, blonde Nederlandse meisjes hadden. Aardige meisjes moet ik zeggen, maar ik voel aan mijn water dat dit iets te maken zou kunnen hebben met het feit dat ik bruin ben, een hoofddoek draag en een beetje ‘stevig’ ben. Het aan je water voelen. Dat is zo’n uitdrukking die alleen in hele slechte romkoms en soaps hoort. Misschien ga ik té kort door de bocht en zeg ik dingen die niet waar zijn. Misschien paste ik toch niet goed bij het bureau en zette ik mijn beste beentje toch niet ver genoeg voor. Misschien. Ik denk dat het makkelijker is voor ons. Ons, de mensen die zulke aannemingen sneller maken. Sneller mensen over één kam scheren.

De kamer waarin wij zaten en waarin ik het nieuws hoorde was groot en licht. De zon scheen fel ookal was het midden januari. Terwijl hij zijn beslissing beargumenteerde en de spanning in mijn buik opliep, had ik het gevoel dat de steeds donkerder werd in de kamer. “Je kwam aardig en positief over maar je pitch te veel beschrijvend en niet genoeg overtuigend. Ik hoop dat je het begrijpt.” Hoewel de moed al in mijn schoenen was gezakt en ik in mijn verbeelding een voldoende zou krijgen voor pitch, was de scheur in mijn ego een stukje groter geworden. De warme hand die hij mij gaf maakte het een beetje beter en ik had het gevoel dat hij het meende. “Ik begrijp het. Dankje, Michel”.

Michel leidde me de weg naar de trap. De trap die groter leek toen ik naar beneden liep dan toen het gesprek begon. De bijna-collega’s gaven me een hand en ik vond de weg naar de deur. Toen de deur dicht ging had ik zin. Zin om dit gesprek mee te nemen als ervaring. Zin om de enorme barsten en scheuren die ik had opgelopen tijdens gesprek dicht te maken. Ik had zin.

God, wat klinkt dat troostend. Een vies troostend kind off way.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized
One comment on “Het sollicitatiegesprek
  1. Eenszalhettijkeren schreef:

    “Dit is echter niet wat ik van de recruiter, zoals zij zich noemen, verwachtte. Ik wilde een eerlijke kans, net zo’n eerlijke kans als de 3 andere dunne, blonde Nederlandse meisjes hadden. ”

    En dat in een land waar niet-blanken vaak eerder worden aangenomen uit politieke correctheid. Dan heb je wel lef om zo’n artikel te schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: