Leven

Het stukje van de film waarbij je net niet je handen voor je gezicht slaat. Door de dramatische muziek en de onnodige retorische vragen van de hoofdrolspelers wordt alles extra geaccentueerd. Vreemd is het niet? Hoe wij absurde scenario’s bedenken enkel en alleen maar voor het vermaak voor onszelf. Scenario’s die nooit of zelden in het ‘echte leven’ voorkomen. Hoe we de corny zinnen en de clichés rond gooien in de films en we vervolgens deze als schattige en super markeren. Dit omdat onze favoriete acteurs een rol hierin spelen. Don’t get me wrong, ik ben helaas zelf een sucker voor al deze gekkigheid, maar wat me echt verbaast is de manier hoe wij deze filmscenes toepassen in het echte leven. Hoe wij onbewust (and let’s be honest, ook bewust) denken dat de dingen die in films gebeuren de realiteit zijn. Maar dat is het leven, I guess. Of ‘de leven’ zoals Gnaoui zou zeggen.

Hoewel ik maar één van de miljoenen bloggers ben met een mening over alles, moet ik zeggen dat er voor mij maar één realiteit is. De realiteit die je in de teksten van de Jeugd van Tegenwoordig kan vinden. De teksten waarvan je denkt dat ze absoluut nergens over gaan, maar stiekem staan voor geweldige briljantie. Je weet dat ik niet lieg.

Ergo, films hebben meer impact dan je zou denken. Veel meer, denk ik. u c what i did there?

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized

Het sollicitatiegesprek

“Ik zal eerlijk met je zijn. Je bent niet aangenomen”. In het simpele leven van een 17 jarige zijn dingen als deze die je ziel zouden kunnen crushen. Een deuk in je ego. Een barst in je zelfvertrouwen.”Je liet wel een goede indruk achter. Ik weet dat dit dubbelzinnig zou kunnen klinken, maar wat ik bedoel is dat wij een groot bureau zijn met 140 studenten we kunnen niet iedereen blindelings aannemen.” Dit is echter niet wat ik van de recruiter, zoals zij zich noemen, verwachtte. Ik wilde een eerlijke kans, net zo’n eerlijke kans als de 3 andere dunne, blonde Nederlandse meisjes hadden. Aardige meisjes moet ik zeggen, maar ik voel aan mijn water dat dit iets te maken zou kunnen hebben met het feit dat ik bruin ben, een hoofddoek draag en een beetje ‘stevig’ ben. Het aan je water voelen. Dat is zo’n uitdrukking die alleen in hele slechte romkoms en soaps hoort. Misschien ga ik té kort door de bocht en zeg ik dingen die niet waar zijn. Misschien paste ik toch niet goed bij het bureau en zette ik mijn beste beentje toch niet ver genoeg voor. Misschien. Ik denk dat het makkelijker is voor ons. Ons, de mensen die zulke aannemingen sneller maken. Sneller mensen over één kam scheren.

De kamer waarin wij zaten en waarin ik het nieuws hoorde was groot en licht. De zon scheen fel ookal was het midden januari. Terwijl hij zijn beslissing beargumenteerde en de spanning in mijn buik opliep, had ik het gevoel dat de steeds donkerder werd in de kamer. “Je kwam aardig en positief over maar je pitch te veel beschrijvend en niet genoeg overtuigend. Ik hoop dat je het begrijpt.” Hoewel de moed al in mijn schoenen was gezakt en ik in mijn verbeelding een voldoende zou krijgen voor pitch, was de scheur in mijn ego een stukje groter geworden. De warme hand die hij mij gaf maakte het een beetje beter en ik had het gevoel dat hij het meende. “Ik begrijp het. Dankje, Michel”.

Michel leidde me de weg naar de trap. De trap die groter leek toen ik naar beneden liep dan toen het gesprek begon. De bijna-collega’s gaven me een hand en ik vond de weg naar de deur. Toen de deur dicht ging had ik zin. Zin om dit gesprek mee te nemen als ervaring. Zin om de enorme barsten en scheuren die ik had opgelopen tijdens gesprek dicht te maken. Ik had zin.

God, wat klinkt dat troostend. Een vies troostend kind off way.

Geplaatst in Uncategorized